|
© CvND 2008, laatst bijgewerkt 23-11-2010 |
|
Leven is Eenheid www.cvnd.nl info@cvnd.nl Sjoerd Brandsma, Burgum Centrum voor Non-dualiteit |
|
- L E V E N I S E E N H E I D - |
|
Non-Dualiteit betekend letterlijk: geen tweeheid. Er is enkel eenheid en in dat weten zijn er geen problemen, is alles precies zo, zoals het is. In eenheid ontstaat de droom dat er een ‘jij’ is, dat afgescheiden is van alles om je heen. In deze droom of illusie kan er een groot lijden zijn. Paradoxaal is het, dat in dit lijden de terugreis naar eenheid ligt omgeven. Met het doorzien van het lijden verdwijnt in liefde alle pijn. Tenminste, dat denken we... Van harte welkom op mijn website. Ik wens je veel leesplezier, herkenning, verbazing, onbegrip of weerstand toe bij het lezen van mijn visie. NB. Mocht je denken: waar heeft deze man het in hemelsnaam over, lees dan zeker “MIJN WAARHEID” helemaal onderaan de site... MIJN VISIE Mijn naam is Sjoerd Brandsma, ik ben nu 41 jaar, een zoon, een broer, een echtgenoot, een vader en ook een MS-patiënt. Het zijn rollen in een fascinerend leven. En ooit is dit voorbij... Mijn ondervinding is dat iedereen een universeel levenspad aflegt, het levenspad is een soort van ritueel. Blijkbaar is dit het vaste onderdeel van ons bestaan, we leggen allen telkenmale hetzelfde soort levenspad af, waarbij alle (aardse) problemen in meer of mindere mate, in ieders leven verschijnen. In elke familie spelen dezelfde soort gewoontes, ziektes, psychische aandoeningen, sterfgevallen, rijkdom, welvaart een zelfde vrolijke, leuke, dramatische of tragische rol. Keer op keer, telkens weer, generatie op generatie, van vader op zoon, van moeder op dochter. Dat wordt ook wel een patroon genoemd. Zo kennen we allemaal wel mensen die in hun leven telkens hetzelfde soort patroon doorlopen en waarschijnlijk is er telkens een duidelijke visie over wat er goed of fout gaat, wat je wel doet en wat je vooral niet doet. Ik moet er wel bij aantekenen dat de afzonderlijke processen niet identiek aan elkaar hoeven te zijn, het gaat echt alleen om de vorm. Elk probleem, ook al lijkt dit maar eenmalig te zijn voorgekomen in jouw leven, blijkt altijd onderdeel te zijn van een zich schijnbaar oprichtend of manifesterend patroon. Daarbij komt dat elk probleem al eens is voorgekomen. De vorm van de problemen is in bepaald opzicht evenwaardig aan elkaar. En steeds lijkt het, in zekere zin, hem, haar of hun te overkomen. Of het lijkt een sneue of bewuste eigen keuze of juist géén genomen keuze te betreffen van de partijen. En telkens wordt er niets mee bereikt, soms lijkt het te verdwijnen, vanzelf of door therapie, en verschijnt het opnieuw in een andere vertoning of setting. Wie kent ze niet, mensen die van therapie naar therapie lopen, of van arts naar arts. Maar er kan ook niets mee worden bereikt, hierin ontmoeten we de paradox van ons bestaan, dit is namelijk wat er te doorleven is, en ik kan het alleen benoemen of zien als een proces dat buiten mij plaatsvindt. Ik refereer bijvoorbeeld aan de metafoor uit de bijbel waarin gesproken wordt over het gegeven dat men wel altijd de splinter opmerkt in de ogen van de ander, maar nimmer de balk in het eigen vizier. Zo ken ik iemand met een hersentumor (hoofdprobleem), maar zegt dat wat over mij? Zo ken ik ook iemand gediagnosticeerd met het Münchhausen by Proxy syndroom (eigen aandacht opeisen via eigen kinderen), ook dat? Ook dat! In werkelijkheid ben jij alles wat verschijnt, zowel probleem als (zoektocht naar de) oplossing en bijna onvoorstelbaar is dat alles wat jij daarin of daarmee doet perfect. Vandaar ook dat iemand zijn probleem of (vervelende) situatie altijd aan omstanders kan rechtvaardigen of uitleggen en de oplossing of het verhaal ook altijd kan omlijsten met voorbeelden en bevestigingen over de vermeende eigen visie én dat anderen evenveel ontkenningen zullen vinden. Hierin ook ontmoeten politiek links en rechts elkaar… het één kan niet zonder het ander bestaan! Daarnaast is het dealen met je (aardse) lasten een echt actueel fenomeen in coachingsprojecten of psychomentale ondersteuningstrajecten, er wordt bijvoorbeeld gesteld dat jij pas een probleem identificeert als dit in jou een onverwerkt of onopgelost deel betreft. Met andere woorden: met dat punt heb jij, als afgescheiden individu, nog iets te leren en daarom verschijnt het in jouw leven… Dat klinkt dan alsof er toch nog iets is wat jij kan doen ter verbetering van jouw situatie. Een fascinerende poging van het ego om tot een gesprek te komen met de ziel. Het blijft echter onbeantwoord. Ze horen en verstaan elkaar niet! Ik merk bijvoorbeeld op dat ik met mijn houding over de eigen situatie zowel waardering oogst als onbegrip. Waardering daar waar gekeken wordt naar de (vermeende) positieve uitstraling van mij en onbegrip daar waar de focus ligt op de (vermeende) feitelijke situatie in relatie tot mijn positieve houding. Ikzelf ben er erg duidelijk over; Mijn leven tot nu toe is de enige aanleiding geweest om te zijn of te zien wie ik nu ben. Ik realiseer me daarbij dat dit geldt voor iedereen. Dát gegeven omvat ook de schijnkeuze voor zogenaamd slachtofferschap of niet. Vaak lijkt het zelfs dat ik gelukkig ben met de (licht gehandicapte) situatie waarin ik verkeer. Maar, zou ik weer voor MS kiezen als ik daadwerkelijk die keuze zou hebben? Dat lijkt mij nogal duidelijk. Maar het is juist deze keuze die wij niet kunnen maken. In deze aanvaarding ligt het ‘vrij’ zijn van lijden. Het belangrijkste dat je kan vinden bij het zoeken naar een oplossing van je ‘problemen’ is berusting of acceptatie in het weten dat er geen oplossing is of voor hoeft te worden gezocht. Het opgemerkte is slechts de gang van het leven met daarin alle denkbare facetten. Zodra jij er aan toe bent, gaan de problemen zich ontkoppelen van je persoon. Oftewel, je kunt het leven in een ruimer perspectief beschouwen, bijvoorbeeld door in te zien dat jij (lees ook: de ander) de poort bent (is) tot jouw staat van verlichting, verlossing of vrijheid. Maar blijf op je hoede: je hebt nog steeds geen enkele greep op dit proces. Zodra dit besef in jou nestelt en groeit dan vervaagt op subtiele en niet te begrijpen wijze de tragiek, ernst of diepte van elk ‘probleem’. Dan is plots bij de nu nog keiharde en ongewijzigde omstandigheden het probleem geen probleem meer en blijkt de gebeurtenis of omstandigheid slechts een kwalificatie te zijn geweest van je verstand (ego). Het probleem wordt dan als het ware geabsorbeerd. Maar nogmaals: je hebt geen zeggenschap over deze keus in je schijnbaar wenselijke bewustzijnstransformatie. Is dít dan de stap naar jouw vrijheid? Ja, zeg ik, alles zal leiden naar jouw vrijheid en zoals het leven als vanzelf ontvouwd zal ook dit proces gaan; het ligt besloten in de eenheid of je levenspad. Christenen zouden kunnen zeggen: het is God die alle wegen doorgrondt! In spirituele kringen praten we bijvoorbeeld over de Maya-kalender en het jaar 2012. Fascinerend, maar ook vanzelfsprekend en logisch. Zo is elke omstandigheid (persoon) die jij veroordeelt een uitnodiging om juist deze switch te maken. De grootste kosmische grap is dat dit ons levensdoel of –taak is! In christelijke termen uitgedrukt kunnen we dan spreken over de terugkeer naar het paradijs! Over deze insteek of theorie is al veel bekend en geschreven, hier zijn alle religies op gebaseerd en zijn alle (spirituele) filosofieën of richtingen uit ontstaan. De (diepte of analytische) psychologie streeft uiteindelijk ook naar deze situatie. Maar hoe je het ook bekijkt, het klopt altijd in de alomvattende context. En je arriveert op dat punt zodra jij er aan toe bent… Altijd exact op (jouw) tijd. Maar dan dit: er is nimmer iemand aangekomen, nog nooit. Daar waar wij naar toe willen daar zijn wij nog nooit niet geweest! Er is geen verschil tussen mij, jou en de ander, tussen subject en object en er is geen verschil tussen vertrek en aankomst. De wereld is een expressie van gedachten. Het zal een zogenaamde collectieve bewustzijnstransformatie zijn… en… tot die tijd is dit onze voorbereiding..… En ik? Ik zie u graag. Hoe ik te werk ga? Ik ga niet ‘te werk’ en kan geen gebruik maken van methodes. Waarom niet? Ik bén de methode! Sjoerd Brandsma, Burgum ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ BIJZAKEN Er is enkel Eenheid, we noemen dit ook Non-dualiteit. Tijd is een illusie, in werkelijkheid is er alleen dit moment. De periode daarvoor is een herinnering en de tijd erna is een voorspelling, ook een bedenksel. Gedachten, inmiddels wetenschappelijk vastgesteld, worden niet door je hersenen bedacht, maar ontvangen. Je moet eens proberen je voor te stellen dat het verleden nooit heeft plaatsgevonden en dat er helemaal geen toekomst bestaat. Ik weet bijna zeker dat je mij voor gek verder laat gaan… En toch? Of niet? Wat we ook uit de wetenschap (kwantumfysica) halen is dat alles vormloos is, totdat de waarnemer waarneemt (wat hij/zij denkt waar te nemen). De kwantumdeeltjes vormen zich pas na waarneming en gedachten ontvangen we ;-). Zodra je zintuigen ‘uit’ staan neem je niets waar, dat is, denk ik, enigszins voor te stellen… Bijvoorbeeld toen je nog niet geboren was… of zodra je dood bent. Kun jij je voorstellen dat je ooit zult sterven en je realiseren dat dat punt in de toekomst ligt? En kun je daar tegenover zetten dat er alleen dit moment is en altijd zal zijn? Kun jij dan begrijpen dat jij nu hebt vastgesteld dat je eeuwig leeft? En toch is er het overlijden… of niet? In ieder geval zien we dagelijks om ons heen mensen ons ontvallen door ouderdom, ziekte, ongevallen enz. En dus gaan we er vanzelfsprekend van uit dat ook dat ons zal overkomen, maar blijf alstublieft onthouden: alles wat je waarneemt met je zintuigen hoeft in werkelijkheid niet zo te zijn… Voor het brein is het tegenstrijd alom en gooit dit gelijk overboord, toch? Maar zie jij wel eens naar bijvoorbeeld Derek Ogilvie of Char die schijnbaar contact (kunnen) leggen met overledenen? Heb je ooit gehoord van het nulpuntsveld, waarin heden, verleden en toekomst dimensieloos aanwezig zijn? Heb je ooit zelf eens ervaren dat je overleden vader, moeder of kind nog bij je lijkt te zijn? Zijn er door jou wel eens glimpen opgevangen vanuit een schijnbare andere dimensie? Weet dan, dat alles in het kader is van jouw herinnering aan de bron waaruit jij bent ontstaan… WELKOM THUIS! Sjoerd Brandsma, Burgum Leven is Eenheid Website: www.cvnd.nl E-mail: info@cvnd.nl ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ De inhoud op deze website is mede tot stand gekomen door het lezen van het boek “Ik ben de Poort” van Paul Ferrini. In 2008/2009 heb ik de Orbis Transformationeel Coach opleiding gevolgd. Het diploma bleef buiten bereik, maar ben te weten gekomen over hoe en waarom ik met ‘mezelf’ als instrument naar anderen kan kijken. Bij mij kwam vooral naar boven waar ik sta, hoe ik tegen problemen aan kijk en bovenal hoe ik ze niet meer hoef te zien. Het was een bijzondere ervaring. Afgelopen kerstperiode ben ik naar een workshop van Els Thissen (Centrum voor Miracle Studies) geweest om te ervaren hoe een workshop met het gedachtegoed van The Course in Miracles met daarbij de 4 vragen van Byron Katie en familieopstellingen als te hanteren methodes kan gaan. Mijn eenheidsbewustzijn is na alles zachtjes genesteld en gaan groeien. Mijn verhaal zal óf herkenning oproeping óf afkeer… en beide zijn goed, want er bestaat geen werkelijk verschil hiertussen. We zullen zien… Voor mij staat vast dat: Al wat u geeft aan uzelf gegeven is en dus ook: alles wat ik geef aan mijzelf gegeven is. |